MAZURY Tour 2013

Dzisiaj, po raz pierwszy w moim biegowym życiu przyszło mi biec dzień po dniu, po 25 km/dziennie ! Ale w końcu sam tego chciałem… Po wczorajszym mocno wyczerpującym, śnieżno-ślizgowym początku i kłopotach z bolącą nogą, na dzisiejszym etapie miało być już znacznie mniej zaśnieżonego lasu, a więcej czarnego asfaltu. W efekcie, liczyłem na dużo lżejszy

Dałem radę dzisiaj, ale łatwo nie było. Przede wszystkim z powodu pogody. Rano nie wychodziłem z domu gdzie mieliśmy nocleg, więc nie zdawałem sobie sprawy jak jest potwornie zimno. Słoneczko świeciło, nic nie padało. Jednym słowem, super pogoda do biegania! Dopiero w samochodzie, gdy jechaliśmy na miejsce startu przeczytałem sms-a, że w Ostródzie jest minus

    Po raz pierwszy w życiu przebiegłem dzień po dniu po trzydzieści parę kilometrów. W sumie, wyszło aż 70 km w ciągu dwóch dni, więc podsumuję to ulubionym powiedzonkiem, jednego z moich kolegów z pracy: „Można ? Można!”    Wyszło rzeczywiście, że „można”, ale rano miałem naprawdę poważne obawy. Po pierwsze, temperatura na zewnątrz

Po dwóch poprzednich, mocno wyczerpujących ponad 30-kilometrowych etapach ten dzisiejszy miał już być „lajtowy”. To tylko 25 km, czyli Pikuś! Pogoda się nieco poprawiła, to znaczy wiało już mniej i nie było tak masakrycznie zimno, jak w ostatnich dwóch dniach. Wiedziałem ponadto, że od początku będę miał towarzystwo triatlonistów z Susza, więc zapowiadało się, że

Od teraz będę już zawsze pamiętał, że jest na Mazurach miejscowość Nawra, która leży po prostu…w górach. I to jeszcze jakich ! Kiedy w pewnym momencie dzisiejszej trasy wybiegłem zza pobliskiego zakrętu i zobaczyłem otwartą przestrzeń oraz podbieg, jaki mnie zaraz czekał, to omal nie usiadłem z wrażenia…  To już nie były pagórki Wzgórz Dylewskich,

Nigdy bym nie przypuszczał, że powiat Nowego Miasta Lubawskiego jest, aż tak usportowiony! Niemalże w co drugiej miejscowości był jakiś klub sportowy, których nazwy brzmiały dla nas naprawdę intrygująco… Jak choćby wspomniany już wczoraj – KS Wicher Gwiździny (od teraz jest to mój ulubiony klub sportowy, choć biegania tam raczej nie uprawiają…), albo na przykład

    „My friend the wind” – wielki przebój o takim właśnie tytule śpiewał kiedyś Demis Roussos. Ja natomiast mogę dzisiaj powiedzieć (albo i nawet – zaśpiewać :), że jak do tej pory, to właśnie WIATR jest moim największym wrogiem. Wcale nie przenikliwe zimno! Uzmysłowiłem sobie dzisiaj, że nie miałem jak dotąd ani jednego, bezwietrznego

      Jeszcze rano miałem nadzieję, że wichrowe apogeum miało miejsce podczas wczorajszego etapu. Niestety szybko się okazało w jakim byłem błędzie. Na rogatkach Działdowa wiało już tak, że nie chciałem wyjść z samochodu, w którym siedziałem do ostatniej chwili przed startem. Już wiedziałem, co mnie dzisiaj czeka… Powtórka z wczoraj była gwarantowana. Liczyłem

Było naprawdę pięknie ! Błękit nieba nad głową, słonko świeciło. Było ciepło, a ja ubrany w krótkie spodenki i koszulkę z krótkim rękawem, chyżo sobie pomykałem przez urokliwe okolice, lekko muskany przez ożywczy zefirek… Szkoda, że to tylko w myślach! W rzeczywistości było zupełnie inaczej. Wiedziałem bowiem już przed biegiem z prognozy pogody, że wiatr